River flows in you

เป็นเพลงที่เพราะมาก ลองเอาไปหัดเล่นดู^^"

ผ่านไปหนึ่งปี กับชีวิตในรั้วมหาลัย!!!

เฮ้อออออ...ไม่ได้อัพเดตบล็อกตั้งนานแหะ เดี๋ยวคงต้องแก้ไขอะไรนนี้ซักหน่อยแล้วหล่ะ อิอิ^^"

มีคนบอกว่า เวลานั้นมักจะไม่คอยใคร เพราะทุกคนนั้นมีเวลาเท่ากัน จึงไม่สามรถจะแบ่งห้ครได้ และเวลาของแต่ละคนนั้นเมื่อผ่านไปนแตละวันก็จะนับหนึ่งใหม่ ฉะนั้นจึงมีคำถามเกิดขึ้นว่า "วันนี้เราช้เวลาคุ้มหรือยัง?"

แต่ก็นะ เอาหล่ะก็แค่ช้ชีวิตนแต่ละวันให้คุ้มค่าเท่านั้นแหละ เน๊อะ^.^"

ปีแรกในรั้วมาหาลัยนั้นก็โอเคนะ แต่กว่าจะได้มาเรียนที่ ม.ราชภัฎเชียงรายนี่ก็ถือว่าเล่นเอาลุ้นตัวโก่งช่เล่นนะ ก็แหม...เกือบจะสิ้นเดือน เม.ษ. แล้วอ่ะ ที่เรียนก็ยังไม่มีเหมือนกับครเขาเลย แต่ก็นะ ได้มาเรียนในสาขาการจัดการท่าอากาศยานที่นี่ ก็ถือว่าคุ้มค่าละกัน เพราะเป็นในสาขาที่ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้มาเรียน และจะได้เป็นการหาความรู้จากทางด้านนี้เพิ่มเติม^^" เมื่อก่อนตอนเด็กๆ ก็เคยฝันว่าอยากขับเครื่องบินเหมือนกันแหละ แต่เป็นเครื่องบินรบนะ ฮ่าๆๆ ปล. เล่นจากเกม Tom Clancy's H.A.W.X.
แต่ก็นะ ยังไงก็ยังไม่ทิ้งเสียงดนตรีไปหรอก ยังคงซ้อมไวโอลินตัวคู่ใจบ้าง(ถึงจะน้อยกว่าเมื่อก่อนก็เหอะนะ) ^^"
จบปีแรกนี้มาได้ถึงแม้จะได้เกรดไม่ค่อยสวยงามก็เหอะนะ เนื่องจากได้ชอมตัวอักษร F ตัวเท่ากะลามังถ้งเปโปเยโปโลเย(อิอิ) แต่ก็นะไว้ลงเรียนซ้อมก็ได้(และหวังว่าถ้าแก้แล้วเกรดคงจะสวยงามขึ้น[มั๊งนะ])

จะว่าไปการที่ได้มาอยู่ที่นี่ก็ทำไฃให้ได้อะไรใหม่ๆนะเช่น เพื่อนใหม่ สังคมใหม่ การใช้ชีวิตใหม่ การปรับตัวใหม่(ถึงจะไม่ค่อยปรับตัวเข้าหาสังคมก็เหอะนะ ฮ่าๆๆ) เนื่องจากเพื่อนเก่าที่มาเรียนที่ม. เดียวกันนั้นมีน้อยถึงน้อยมาก และกระจัดกระจาย(บางคนอยู่มาจนเกื่อบปีแล้วอ่ะ เพิ่งรู้ว่าเรียนที่ม. เดียวกัน><") จะว่าไปก็คิดถึงเพื่อนที่เรียนที่ม.แม่ฟ้าหลวงฯนะ ไม่ได้เจอหน้ากันเลยอ่ะ
เดี๋ยวกลับมาก่อน!!! ออกทะเลไปไกลแล้วนั่น ฮ่าๆๆ พูดถึงเพื่อนที่เรียนด้วยกันนั้นนะ แต่ละคนก็ค่อนข้างจะสนิทกันหมดแหละ เพราะจำนวนเพื่อนที่น้อย(ทั้งสาขามี16คน) เราเลยสนิทกันง่ายถึงจะไม่ทั้งหมดก็เหอะนะ แต่ถึงอย่างไรก็ตามมีสิ่งหม่ๆเข้ามาก็ต้องเจอสิ่งหม่ๆด้วย และสิ่งที่เป็นที่หน้าจดจำก็คือ "ความรักครั้งใหม่" แต่ก็นะ ถึงแม้การเริ่มต้นและการดำเนินของมันจะไม่ราบรื่น แต่ก็ถือว่าจบแบบสวยงามละกัน อิอิ(แม้จะเสียดายและเสียใจที่ตอนจบนั้นเธอได้ไปศึกษาต่อที่อื่นก็เหอะนะ) แต่ก็เอาน่ายังไงซะก็เคยมีคนบอกว่า "บางสิ่งที่เราช้สมองจำเราจะลืมง่าย แต่ถ้าลองห้หัวใจจดจำ นานเท่าไหร่ก็ไม่มีวันลืม" ^^"
เอาน่าาาาา... เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ถือซะว่าเป็นบทเรียนละกันก็คงจะทำได้แค่ก้าวต่อไปอย่างมีสติและมั่นคงเท่านั้นแหละเน๊อะ

และจากการที่ได้เข้ามาสู่สังคมใหม่ๆ ณ ที่เชียงรายนี้ก็ได้รู้จักกับเด็กๆที่เรียนที่เชียงรายด้วย(ถึงจะไม่เคยเห็นหน้ากันจริงๆก็เหอะ) จึงทำให้ได้น้องสาวเพื่มขึ้นซักสอง-สามคนนี่แหละ ^^" ก็อย่างว่าแหละ คนเราเป็นสัตว์สังคมนี่นา ไม่อาจอยู่ได้ด้วยตัวคนเดียว
พอพูดถึงเด็กๆแล้วก็อดนึกถึงน้องสาวคนนึงเสียไม่ได้ น้องระหัส ร.ร. เก่านั่นเอง อิอิ(ถึงแม้ตอนอยู่ร.ร.จะไม่ค่อยได้พูดคุยกัน[เลย]ก็เหอะนะ อิอิ) และน้องสาวอีกสองคนที่อยู่วงโยฯด้วยกันซึ่งมีความสนิทกันพอสมควร ที่จบม.6กันปีนี้ ก็อดเป็นห่วงเสียไม่ได้ว่าจะมีที่เรียนกันหรอเปล่า แต่ก็นะ เด็กวงโยฯซะอย่างเรื่องที่เรียนต่อคงไม่ใช่ปัญหา แต่น้องระหัสตัวดีนี่สิ ล่าสุดยังคงหาที่เรียนไม่ได้เลย ก็คงต้องรอดูผลแอ็ดฯแหละนะ จะคอยเอาห้ช่วยละกัน ^^"