Published with Blogger-droid v2.0.6
วันอังคารที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2555
วันจันทร์ที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2555
วันอาทิตย์ที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2555
ผ่านไปหนึ่งปี กับชีวิตในรั้วมหาลัย!!!
เฮ้อออออ...ไม่ได้อัพเดตบล็อกตั้งนานแหะ เดี๋ยวคงต้องแก้ไขอะไรนนี้ซักหน่อยแล้วหล่ะ อิอิ^^"
มีคนบอกว่า เวลานั้นมักจะไม่คอยใคร เพราะทุกคนนั้นมีเวลาเท่ากัน จึงไม่สามรถจะแบ่งห้ครได้ และเวลาของแต่ละคนนั้นเมื่อผ่านไปนแตละวันก็จะนับหนึ่งใหม่ ฉะนั้นจึงมีคำถามเกิดขึ้นว่า "วันนี้เราช้เวลาคุ้มหรือยัง?"
แต่ก็นะ เอาหล่ะก็แค่ช้ชีวิตนแต่ละวันให้คุ้มค่าเท่านั้นแหละ เน๊อะ^.^"
ปีแรกในรั้วมาหาลัยนั้นก็โอเคนะ แต่กว่าจะได้มาเรียนที่ ม.ราชภัฎเชียงรายนี่ก็ถือว่าเล่นเอาลุ้นตัวโก่งช่เล่นนะ ก็แหม...เกือบจะสิ้นเดือน เม.ษ. แล้วอ่ะ ที่เรียนก็ยังไม่มีเหมือนกับครเขาเลย แต่ก็นะ ได้มาเรียนในสาขาการจัดการท่าอากาศยานที่นี่ ก็ถือว่าคุ้มค่าละกัน เพราะเป็นในสาขาที่ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้มาเรียน และจะได้เป็นการหาความรู้จากทางด้านนี้เพิ่มเติม^^" เมื่อก่อนตอนเด็กๆ ก็เคยฝันว่าอยากขับเครื่องบินเหมือนกันแหละ แต่เป็นเครื่องบินรบนะ ฮ่าๆๆ ปล. เล่นจากเกม Tom Clancy's H.A.W.X.
แต่ก็นะ ยังไงก็ยังไม่ทิ้งเสียงดนตรีไปหรอก ยังคงซ้อมไวโอลินตัวคู่ใจบ้าง(ถึงจะน้อยกว่าเมื่อก่อนก็เหอะนะ) ^^"
จบปีแรกนี้มาได้ถึงแม้จะได้เกรดไม่ค่อยสวยงามก็เหอะนะ เนื่องจากได้ชอมตัวอักษร F ตัวเท่ากะลามังถ้งเปโปเยโปโลเย(อิอิ) แต่ก็นะไว้ลงเรียนซ้อมก็ได้(และหวังว่าถ้าแก้แล้วเกรดคงจะสวยงามขึ้น[มั๊งนะ])
จะว่าไปการที่ได้มาอยู่ที่นี่ก็ทำไฃให้ได้อะไรใหม่ๆนะเช่น เพื่อนใหม่ สังคมใหม่ การใช้ชีวิตใหม่ การปรับตัวใหม่(ถึงจะไม่ค่อยปรับตัวเข้าหาสังคมก็เหอะนะ ฮ่าๆๆ) เนื่องจากเพื่อนเก่าที่มาเรียนที่ม. เดียวกันนั้นมีน้อยถึงน้อยมาก และกระจัดกระจาย(บางคนอยู่มาจนเกื่อบปีแล้วอ่ะ เพิ่งรู้ว่าเรียนที่ม. เดียวกัน><") จะว่าไปก็คิดถึงเพื่อนที่เรียนที่ม.แม่ฟ้าหลวงฯนะ ไม่ได้เจอหน้ากันเลยอ่ะ
เดี๋ยวกลับมาก่อน!!! ออกทะเลไปไกลแล้วนั่น ฮ่าๆๆ พูดถึงเพื่อนที่เรียนด้วยกันนั้นนะ แต่ละคนก็ค่อนข้างจะสนิทกันหมดแหละ เพราะจำนวนเพื่อนที่น้อย(ทั้งสาขามี16คน) เราเลยสนิทกันง่ายถึงจะไม่ทั้งหมดก็เหอะนะ แต่ถึงอย่างไรก็ตามมีสิ่งหม่ๆเข้ามาก็ต้องเจอสิ่งหม่ๆด้วย และสิ่งที่เป็นที่หน้าจดจำก็คือ "ความรักครั้งใหม่" แต่ก็นะ ถึงแม้การเริ่มต้นและการดำเนินของมันจะไม่ราบรื่น แต่ก็ถือว่าจบแบบสวยงามละกัน อิอิ(แม้จะเสียดายและเสียใจที่ตอนจบนั้นเธอได้ไปศึกษาต่อที่อื่นก็เหอะนะ) แต่ก็เอาน่ายังไงซะก็เคยมีคนบอกว่า "บางสิ่งที่เราช้สมองจำเราจะลืมง่าย แต่ถ้าลองห้หัวใจจดจำ นานเท่าไหร่ก็ไม่มีวันลืม" ^^"
เอาน่าาาาา... เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ถือซะว่าเป็นบทเรียนละกันก็คงจะทำได้แค่ก้าวต่อไปอย่างมีสติและมั่นคงเท่านั้นแหละเน๊อะ
และจากการที่ได้เข้ามาสู่สังคมใหม่ๆ ณ ที่เชียงรายนี้ก็ได้รู้จักกับเด็กๆที่เรียนที่เชียงรายด้วย(ถึงจะไม่เคยเห็นหน้ากันจริงๆก็เหอะ) จึงทำให้ได้น้องสาวเพื่มขึ้นซักสอง-สามคนนี่แหละ ^^" ก็อย่างว่าแหละ คนเราเป็นสัตว์สังคมนี่นา ไม่อาจอยู่ได้ด้วยตัวคนเดียว
พอพูดถึงเด็กๆแล้วก็อดนึกถึงน้องสาวคนนึงเสียไม่ได้ น้องระหัส ร.ร. เก่านั่นเอง อิอิ(ถึงแม้ตอนอยู่ร.ร.จะไม่ค่อยได้พูดคุยกัน[เลย]ก็เหอะนะ อิอิ) และน้องสาวอีกสองคนที่อยู่วงโยฯด้วยกันซึ่งมีความสนิทกันพอสมควร ที่จบม.6กันปีนี้ ก็อดเป็นห่วงเสียไม่ได้ว่าจะมีที่เรียนกันหรอเปล่า แต่ก็นะ เด็กวงโยฯซะอย่างเรื่องที่เรียนต่อคงไม่ใช่ปัญหา แต่น้องระหัสตัวดีนี่สิ ล่าสุดยังคงหาที่เรียนไม่ได้เลย ก็คงต้องรอดูผลแอ็ดฯแหละนะ จะคอยเอาห้ช่วยละกัน ^^"
มีคนบอกว่า เวลานั้นมักจะไม่คอยใคร เพราะทุกคนนั้นมีเวลาเท่ากัน จึงไม่สามรถจะแบ่งห้ครได้ และเวลาของแต่ละคนนั้นเมื่อผ่านไปนแตละวันก็จะนับหนึ่งใหม่ ฉะนั้นจึงมีคำถามเกิดขึ้นว่า "วันนี้เราช้เวลาคุ้มหรือยัง?"
แต่ก็นะ เอาหล่ะก็แค่ช้ชีวิตนแต่ละวันให้คุ้มค่าเท่านั้นแหละ เน๊อะ^.^"
ปีแรกในรั้วมาหาลัยนั้นก็โอเคนะ แต่กว่าจะได้มาเรียนที่ ม.ราชภัฎเชียงรายนี่ก็ถือว่าเล่นเอาลุ้นตัวโก่งช่เล่นนะ ก็แหม...เกือบจะสิ้นเดือน เม.ษ. แล้วอ่ะ ที่เรียนก็ยังไม่มีเหมือนกับครเขาเลย แต่ก็นะ ได้มาเรียนในสาขาการจัดการท่าอากาศยานที่นี่ ก็ถือว่าคุ้มค่าละกัน เพราะเป็นในสาขาที่ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้มาเรียน และจะได้เป็นการหาความรู้จากทางด้านนี้เพิ่มเติม^^" เมื่อก่อนตอนเด็กๆ ก็เคยฝันว่าอยากขับเครื่องบินเหมือนกันแหละ แต่เป็นเครื่องบินรบนะ ฮ่าๆๆ ปล. เล่นจากเกม Tom Clancy's H.A.W.X.
แต่ก็นะ ยังไงก็ยังไม่ทิ้งเสียงดนตรีไปหรอก ยังคงซ้อมไวโอลินตัวคู่ใจบ้าง(ถึงจะน้อยกว่าเมื่อก่อนก็เหอะนะ) ^^"
จบปีแรกนี้มาได้ถึงแม้จะได้เกรดไม่ค่อยสวยงามก็เหอะนะ เนื่องจากได้ชอมตัวอักษร F ตัวเท่ากะลามังถ้งเปโปเยโปโลเย(อิอิ) แต่ก็นะไว้ลงเรียนซ้อมก็ได้(และหวังว่าถ้าแก้แล้วเกรดคงจะสวยงามขึ้น[มั๊งนะ])
จะว่าไปการที่ได้มาอยู่ที่นี่ก็ทำไฃให้ได้อะไรใหม่ๆนะเช่น เพื่อนใหม่ สังคมใหม่ การใช้ชีวิตใหม่ การปรับตัวใหม่(ถึงจะไม่ค่อยปรับตัวเข้าหาสังคมก็เหอะนะ ฮ่าๆๆ) เนื่องจากเพื่อนเก่าที่มาเรียนที่ม. เดียวกันนั้นมีน้อยถึงน้อยมาก และกระจัดกระจาย(บางคนอยู่มาจนเกื่อบปีแล้วอ่ะ เพิ่งรู้ว่าเรียนที่ม. เดียวกัน><") จะว่าไปก็คิดถึงเพื่อนที่เรียนที่ม.แม่ฟ้าหลวงฯนะ ไม่ได้เจอหน้ากันเลยอ่ะ
เดี๋ยวกลับมาก่อน!!! ออกทะเลไปไกลแล้วนั่น ฮ่าๆๆ พูดถึงเพื่อนที่เรียนด้วยกันนั้นนะ แต่ละคนก็ค่อนข้างจะสนิทกันหมดแหละ เพราะจำนวนเพื่อนที่น้อย(ทั้งสาขามี16คน) เราเลยสนิทกันง่ายถึงจะไม่ทั้งหมดก็เหอะนะ แต่ถึงอย่างไรก็ตามมีสิ่งหม่ๆเข้ามาก็ต้องเจอสิ่งหม่ๆด้วย และสิ่งที่เป็นที่หน้าจดจำก็คือ "ความรักครั้งใหม่" แต่ก็นะ ถึงแม้การเริ่มต้นและการดำเนินของมันจะไม่ราบรื่น แต่ก็ถือว่าจบแบบสวยงามละกัน อิอิ(แม้จะเสียดายและเสียใจที่ตอนจบนั้นเธอได้ไปศึกษาต่อที่อื่นก็เหอะนะ) แต่ก็เอาน่ายังไงซะก็เคยมีคนบอกว่า "บางสิ่งที่เราช้สมองจำเราจะลืมง่าย แต่ถ้าลองห้หัวใจจดจำ นานเท่าไหร่ก็ไม่มีวันลืม" ^^"
เอาน่าาาาา... เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ถือซะว่าเป็นบทเรียนละกันก็คงจะทำได้แค่ก้าวต่อไปอย่างมีสติและมั่นคงเท่านั้นแหละเน๊อะ
และจากการที่ได้เข้ามาสู่สังคมใหม่ๆ ณ ที่เชียงรายนี้ก็ได้รู้จักกับเด็กๆที่เรียนที่เชียงรายด้วย(ถึงจะไม่เคยเห็นหน้ากันจริงๆก็เหอะ) จึงทำให้ได้น้องสาวเพื่มขึ้นซักสอง-สามคนนี่แหละ ^^" ก็อย่างว่าแหละ คนเราเป็นสัตว์สังคมนี่นา ไม่อาจอยู่ได้ด้วยตัวคนเดียว
พอพูดถึงเด็กๆแล้วก็อดนึกถึงน้องสาวคนนึงเสียไม่ได้ น้องระหัส ร.ร. เก่านั่นเอง อิอิ(ถึงแม้ตอนอยู่ร.ร.จะไม่ค่อยได้พูดคุยกัน[เลย]ก็เหอะนะ อิอิ) และน้องสาวอีกสองคนที่อยู่วงโยฯด้วยกันซึ่งมีความสนิทกันพอสมควร ที่จบม.6กันปีนี้ ก็อดเป็นห่วงเสียไม่ได้ว่าจะมีที่เรียนกันหรอเปล่า แต่ก็นะ เด็กวงโยฯซะอย่างเรื่องที่เรียนต่อคงไม่ใช่ปัญหา แต่น้องระหัสตัวดีนี่สิ ล่าสุดยังคงหาที่เรียนไม่ได้เลย ก็คงต้องรอดูผลแอ็ดฯแหละนะ จะคอยเอาห้ช่วยละกัน ^^"
วันพฤหัสบดีที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554
วันอังคารที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2553
เอ…เจอรูปเก่าๆแล้ว…
อะ…นี่ไงรูปเมื่องานประจำปี 50ตอนนี้คงจะดป็นตอนจบ ม.3 มั๊ง หลังจากที่ค้นพบโทรศัพท์เก่าก็พบว่ามีรูปอยู่ข้างในอยู่นี่!!!จริงด้วยมันเป็นรูปงานประจำปีของร.ร. ปี2550 ซึ่งconceptของวงปีนี้เป็นแบบไฮโซย้อนยุคใส่สูทไม่ผูกไทด์ หึๆและที่สำคัญนี่คืองานแรกที่เล่นไวโอลินสองเวทีในวันเดียว เพราะมีเวทีที่ร.ร. ใหญ่และร.ร. เล็กและเนื่องในโอกาสวันนี้เป็นวันจบหลักสูตรม.3 ด้วยได้โชว์ผลงานเพลงที่เพื่อนในร.ร.ส่วนมากจะไม่ได้ฟังกัน(เพราะส่วนมากจะแสดงงานภายนอกร.ร.ทั้งนั้น)…
และนี่เป็นรูปย้อนยุคอาจจะไม่ชัดแต่ได้บรรยากาสคลาสสิคมากๆ
ที่เขียนนี่ไม่ใช่เพราะอะไรแต่เพิ่งได้หาโทรศัพท์เก่าเจอก็เลยเอามาโชว์ให้ดูกันเล่นๆ…หึๆ…
วันอาทิตย์ที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2553
เปิดเรียนSummer…
เฮ้อ…พรุ่งนี้ก็จะเปิดเรียนแล้ว…ถึงจะเป็นแค่ซัมเมอร์ก็เหอะแต่สำหรับ ม.6 มันก็คือการเรียนปกติดีๆนั่นเอง…ที่พูดยังงี้ใช่ว่าจะขี้เกียจเรียนหรอกนะแต่ทำไงอะ…คือ…มันไม่อยากจบอะ…พอขึ้น ม.6 ก็ต้องตั้งใจเคร่งวิชาเพื่อไปสอบเข้ามหาวิทยาลัย…นี่แหละคือปัญหา…อีกแค่ปีเดียวเองเหรอ…เพื่อนๆทุกคนเราจะต้องจากกันแล้วเหรอ…เป็นห่วงเพื่อนๆเหมือนกันว่าจบไปจะมีที่เรียนกันไหมหรือมาขุดมันปลูกสวนส้มนั่นก็อีกเรื่องแต่ใจจริงอยากให้มีที่เรียนต่อกันทุกคน…
เออ…อีกเรื่องอีกวงดุริยางค์ของเราหละประธานปีนี้จะพาวงไปรอดไหมแล้วถ้าเราจบไปแล้วหละวงนี้จะเป็นไงทำให้ครูของพวกเราเครียดหรือเปล่า…ยังไงซะก็ขอบอกในที่นี้ไว้เลยว่า<จะขออยู่ในวงจนกว่าจะถึงวันสุดท้ายที่เป็นนักเรียนของรัตนาฯ> นี่คือคำประกาสของลูกผู้ชายคนหนึ่งที่ขอฝากไว้ในบอร์ดแห่งนี้…
ขอจบก่อนก่อนที่จะลากยาวไปกว่านี้…ขอทุกคนจงโชคดี…
วันพฤหัสบดีที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2553
ฝากBlogเราด้วยนะ…
อืม…จริงๆก็ทำBlogนี้ไว้นานแล้วแหละแต่
ที่เพิ่งจริงจังกับมันเพราะว่ามานึกๆดูเราก็จะ
อยู่ ม.6 แล้วนี่เนอะเผื่อวันไหนไม่ว่างมี
อะไรก็จะมาเขียนไว้ในนี้…ยังไงก็ฝากด้วย
นะคับกับBlogของผม…
Ps. หากเพื่อนๆคนไหนที่หลงเข้ามาใน
Blogของผมนี้ก็ช่วยเม้นอะไรดีๆฝากไว้ก็ได้
นะคับ…
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)